ikke

10/01/2021 – 1 min lezen

BIETTHU – aflevering 8

Herinner u het einde van aflevering 7. Verhuisd ergens naar Geraardsbergen. Waar?

Dit kon ik zo niet laten. En dus op speurtocht. Ik kwam te weten waar ze woonden en waar dochter school liep. Nochtans had ik ook het recht om dat te weten.

Voorjaar 2012 zou er ook een nieuwe zitting zijn in de Rechtbank van Oudenaarde/Familie-rechtbank. Ik maakte mij lid van een belangenvereniging voor gescheiden ouders. Nam contact met hun en legde de situatie uit. Zij maakten voor mij een afspraak met een top-advocaat in familierecht te Antwerpen. Met een taxi liet ik me er naartoe brengen. Ik moest wel, want er was die dag een trein-staking. Ook dat nog erbij. Door die staking zaten de snelwegen naar Antwerpen overvol. File. Ik moest en zou op tijd op de afspraak zijn. Dus liet ik mijn taxi-driver zijn GPS uitzetten. Want die zou ons toch steeds naar snelwegen sturen. De landkaart erbij gehaald. Kortste weg? Van Zottegem naar Antwerpen? Zonder snelwegen. Via allerlei kleine dorpjes en gemeenten ben ik er geraakt. Juist op tijd. De taxi stuurde ik terug. Ik zou wel zien hoe ik terug in Zottegem geraakte.

Een verhelderend gesprek met die advocaat. Wel kon hij mijn belangen niet meer ter harte nemen. De zitting in de rechtbank was al de volgende dag. Maar ik keerde met veel wijsheid terug. Ik zou alleen naar de rechtbank trekken.

Toen ik naar het station van Antwerpen wandelde, hield ik eerst nog even halt bij een Chinees massage-salon. Ik zou de stress even laten wegvloeien. Zo gezegd, zo gedaan. Een verkwikkende massage rijker trok ik verder naar station. Voor alle duidelijkheid, die massage is niet wat je zou durven denken. Alles keurig en netjes.

En dan station Antwerpen. Ik stond buiten een sigaret te roken. Naast mij, mijn aktentas, vol met papieren en mijn laptop. Komt er daar iemand mij aanspreken, de weg vragende in gebroken Engels, met een stadskaart in zijn hand. Ik probeerde te helpen. Maar dan schoot het mij te binnen. Dit is een afleidings-manoeuvre. Ik draaide me bij die gedachten direct om, en ja, een andere persoon maakte juist aanstalten om mijn aktentas mee te ‘nemen’. Opzet van hun dus niet gelukt. Zij verdwenen als een dief in de nacht in de aanpalende straten.

Binnen in het station ging ik mijn verhaal vertellen tegen 3 spoorweg-security. Die waren gezellig aan het tateren met elkaar. Wellicht hun belevenissen aan het vertellen van wat ze de dag voordien gedaan hadden. Of niet gedaan… Zouden ze niet beter overal rond gewandeld hebben en aldus het gespuis een halt toe roepen? Whishful thinking.

In het station zelf vroeg een jonge snaak mij om 2 euro zodat hijn zijn treinticket zou kunnen betalen. Hopende dat ik een werk van barmhartigheid zou doen. Maar ik ken die trucken al langer. Als ze dat aan 20 mensen vragen, hebben ze al vlug genoeg geld om ruimschoots de dag door te brengen.

Ik heb geluk. Er is een trein terug, ondanks de staking. Via Brussel zou ik zo naar Zottegem terug sporen. Overmand door moeite viel ik in slaap. Ik belandde in Kortrijk. Wat nu? Zou ik een hotel aldaar boeken? Neen, ik moest immers eerst nog wat gaan halen in Zottegem, om de volgende dag naar de rechtbank in Oudenaarde te kunnen gaan. Dus… een taxi van Kortrijk naar Zottegem. En ik begon te vertellen wat ik meemaakte. De taxi-driver kon zijn ogen niet geloven. We passeerden mijn winkel in de Hoogstraat te Zottegem. Ik kreeg complimenten van die man: “Wat een wijze winkel. Je echtgenote zou trots moeten zijn op wat je voor haar en haar vaderland doet”.

Thuis gekomen, wat rusten. Niet voor lang. Want de volgende dag moest ik al in Oudenaarde zijn. Op de rechtbank. De nodige documenten bijeen genomen en dan met de auto er naartoe. Zonder advocaat.  Wat ik daar meemaakte, grenst weer aan het ongelooflijke. Van een defecte printer tot mogen horen dat mijn toenmalige in de nachtwinkel zou werken, naast ons gehuurd appartement in Zottegem. Plus de officiëel vertaalde geboorte-aktes. Ja, in meervoud. Met iets heel raar erop vermeld.

Benieuwd hoe die zitting verliep? Volg dan mee in een volgende aflevering 9.

Papa.

 

03/01/2021 – 1 min lezen

BIETTHU  - aflevering 7

Even terugblikken naar het einde van aflevering 6. Ik nam in het hotel de lift om naar mijn kamer te gaan. Nu dat ik wist dat er actie zou genomen worden.

In de lift krijg ik telefoon. Van een internet-nummer. Ik neem op en hoor de stem van mijn ex-zwager uit Nederland “Hey, maatje, je bent er aan voor de moeite. Ze zijn vertrokken via de luchthaven van Frankfurt in Duitsland”.

Ik kon niet veel doen. Men is bezig. Duidelijk dat men mij wil treiteren. Ik wacht af.

’s Morgens, na een stevig ontbijt, neem ik een taxi richting Amsterdam. Ik had toen mijn winkel in de Hoogstraat te Zottegem. Vietnamese Style Be. Decoratie en Aziatische voeding.

Die dag had ik ook een afspraak met een boekhouder voor bespreking. Maar ik zat dus nog in Nederland. Is dat een probleem? Neen hoor. Ik loste het zo op. Ik belde naar de boekhouder. Hij zei: je zal er niet zijn. So what? Of ik nu aan je bureau zit en vertel of ik vertel je nu alles wat moet gebeuren via de telefoon, dan is dat toch ook opgelost.

Met de taxi richting station Amsterdam voor terugkeer naar Zottegem. Even voor centrum A’dam stap ik uit. En begeef me naar een plaatselijk politie-kantoor voor aangifte ‘verdwijning’ dochter.

Onvoorstelbaar. “Meneer, u moet een afspraak maken”. Wel, dat deed ik meteen dan. Zou pas een week later zijn. So what? In mijn pijpzakje had ik twee chop-sticks zitten. Dit zag er blijkbaar gevaarlijk uit want die politie was bang van mij…

Ik had nog wat tijd voor mijn trein. Dus ging ik nog even langs bij boekhanden ‘De Slegte’. Nog zo slecht niet. Ik vond en kocht er nog een aantal Vietnamese kookboeken.  Op dubieuze wijze zijn er in mijn kotteke een aantal ervan verdwenen. Alsook een Vietnamees/Nederlands woordenboek. Plus nog heel wat andere zaken. Maar later daar meer over.

Terug in Zottegem.

Ik wil haar toenmalige werkgever verwittigen dat Bietthu geseind staat. Ten titel van inlichting. Terwijl ik het aan het uitleggen ben, komt ze toe. Ik ga naar buiten en verwittig de politie. Zij verhoren haar en ze kan beschikken.

Oef. Ze is terug in Zottegem. Maar waar is hemelsnaam verblijft de dochter?

Ik kom te weten dat ze in Geraardsbergen is gaan wonen en dat de dochter daar ergens naar school zal gaan. Dat is al de derde keer dat ze de dochter verkast van school. Van Munkzwalm naar Zottegem, van Zottegem naar Geraardsbergen.

Dat kan ik niet pruimen. Temeer daar ik nooit ergens betrokken ben geweest in die twee laatste beslissingen. Ik word straal genegeerd. Kon dat zomaar?

Dus ik op zoek naar de dochter, ergens in Geraardsbergen.

Dat is voor een volgende keer. Met ondermeer twee verschillende geboorte-aktes van Bietthu.

Papa

 

25/12/2020 – 1 min lezen

BIETTHU – aflevering 6

Zoals in aflevering 5 al een tipje van de sluier werd opgelicht, kan ik nu wat uitgebreider vertellen.

Ik moest en zou een middel vinden om een halt toe te roepen aan dit hele gebeuren.

In het toenmalige stadhuis van Zottegem, op de Markt, was één of ander schepencollege bezig. Ik klopte aan, de burgemeester deed open, en ik overhandigde hem een brief met het relaas van wat er allemaal gebeurde. Hij zou de volgende dag de politie bevragen/informeren. Dat heeft hij ook gedaan.

Tijdens een langdurig gesprek met de politie, met het hele verhaal, werd me duidelijk gemaakt, dat deze laatste niet veel konden doen. Het was immers eindejaarsperiode en vooraleer mijn melding overgemaakt zou worden aan de onderzoeksrechter, zou er enige tijd (dagen) overgaan. Ze gaven mij de raad om zelf naar de rechtbank in Oudenaarde te trekken.

Zo gezegd, zo gedaan.

Ik begeef mij naar de griffie in Oudenaarde en verzoek om de onderzoeksrechter te kunnen spreken. Antwoord: “Mijnheer, dat gaat niet zomaar. U moet een afspraak maken”. Goed, ik antwoordde: “Dat doe ik dan bij deze. Zeg met welke dag en uur aub?”

Ze waren verwonderd door mijn vastberadenheid. Ik kreeg nog mee: “Mijnheer, u moet wel een waarborg/dossierkost van 250 euro betalen”. Goed, ik antwoordde: “Dat doe ik dan bij deze. Heeft u Bancontact?” –  Griffie:  “Neen” –  Ik: “Ok, geen probleem, ik ga in stad cash geld afhalen en kom terug, met het geld”.

Korte tijd nadien stond ik er terug. Met het geld. Griffie, vol verbazing: “U moet eerst naar de kassa, je Burgerlijke Partij stellen”. Goed, ik antwoordde: “Dat doe ik dan bij deze”. Ik een paar meter verderop en vertel aan de ‘secretaris’ wat ik wil bekomen. Secretaris: “Jamaar, dat gaat zo maar niet, u moet een aanvraag indienen”. Goed, ik antwoordde: “Dat doe ik dan bij deze”. (Wat is de functie COPY/PASTE nu handig zeg…)

De man beseft dat ik niet opgeef en zegt uiteindelijk: “Moment, ik roep de onderzoeksrechter erbij”. Na even wachten, komt deze laatste erbij, hoort mijn verhaal, en sommeert me om boven even te wachten aan zijn bureau. Zo gezegd, zo gedaan.

Een poetsvrouw is in de gang bezig. Ze kijkt me bedrukt aan. Kan ook moeilijk anders, ik was zelf bedrukt. Ik vertel haar mijn verhaal en ze verwondert zich over mijn strijdlust.

Bon, ik werd dus ontvangen door de onderzoeksrechter en ik doe voor de zoveelste keer al mijn verhaal. Ik had het toen beter op papier gezet en diverse copies genomen…

De man luistert aandachtig, begrijpt me en gaf me de raad om zelf naar Nederland te reizen om daar klacht in te dienen. Gerechtelijke macht België is immers niet bevoegd om in Nederland op te treden. Toch niet direct. Dat moest doorgegeven worden en dat zou een paar dagen duren. Feestdagen, papier-slomp etc.

Ok. Ik besluit om naar Schiphol te reizen. Ik neem de trein daar naartoe vanuit Zottegem. Omstreeks 20u. Ik nuttig eerst nog iets in een caféetje op het Stationsplein en ik vertrek vol goede moed. Ik nam ook mee, naast de diverse papieren, een grote lievelingsknuffel van dochter, mocht ik haar kunnen zien aldaar.

Via Brussel, Antwerpen, Roosdaal, zo naar Schiphol. Op de trein was ik al aan het bellen met de Nederlandse tak van Child Focus. Moe was ik. De conducteur kwam langs. In mijn haast om de trein te halen, had ik geen tijd meer om een ticket te halen in station Brussel. Ik stap zo op. De conducteur wijst me erop dat ik een toeslag zou moeten betalen. Ik vertel hem mijn verhaal en de man geeft me een ticket zonder toeslag. Ik viel bijna in slaap van moeite. Van de conducteur mocht ik wat uitrusten in een afgesloten coupé, eerste klas, en hij zou me wel wakker maken als we in Schiphol waren. Wat een vriendelijk en menselijk gebaar.

Eens daar aangekomen in de luchthaven begeef ik mij direct naar de Marechaussee, de luchthavenpolitie aldaar. Wederom, ik ben de tel kwijt, vertel ik mijn verhaal. Ik word met een kluitje in het riet gestuurd. Toch geef ik niet op. Ik ga naar de douane, alvorens men naar de startbanen kan gaan, toon een foto van dochter en (h)ex, vraag of ze die al gezien hebben, doch het resultaat is nope.

Dit zou een lange nacht kunnen worden. Dus boek ik een kamer in het Sheraton-hotel, dat via roltrappen rechtstreeks verbonden is  met de luchthaven.

Ik ga verder inlichtingen vragen bij de luchtvaartmaatschappijen en wil de passagierslijsten opvragen maar vang aldaar alweer bot. Terug naar af. Bij de Marechaussee. Die worden mijn gedoe een beetje beu. Je zou voor minder, en vragen me beleefd om de luchthaven te verlaten. Dat doe ik, terug naar mijn hotel.

Ik nuttig er in de cafetaria een koffie, maak gebruik van de gratis computers, sla aan het denken, betaal en vraag een bonnetje met datum en uur erop. Want dit had ik nodig.

Ik keer op mijn stappen (via de roltrap) terug naar de Marechausee en begin opnieuw.  Dit kreeg ik te horen: “Mijnheer, wij hadden u toch gevraagd om de luchthaven te verlaten.” Waarop ik: “Jawel heren, dat heb ik gedaan. Ziehier het bewijs (het bonnetje). Maar nu ben ik hier terug en als je wil dat ik opnieuw de luchthaven moet verlaten op uw orders, dan zal ik dat doen. Maar weet, ik kom telkens weer terug tot u me verder helpt.”

Ze zijn de koppigheid van ram Sadones beu en nemen me eindelijk au serieux. De volgende morgen, vanaf 9u zouden ze contact opnemen met de onderzoeksrechter in Oudenaarde.

Ik ben moe en keer terug naar mijn hotelkamer. Ik moet immers wachten. Daar in mijn kamer neem ik een verkwikkende douche en probeer wat te pitten. Zo rond een uur of 6 ga ik uitgebreid en met veel zwier gaan ontbijten in het hotel: fruitsap, champagne, allerlei soorten broodjes en beleg. Fretten dat ik daar deed. Het was inbegrepen in mijn overnachting. Een paar uur heb ik daar doorgebracht. Me laten bedienen ook met nog meer fruitsap en lekkers.

Tegen 9u begeef ik me opnieuw naar de Marechaussee. Daar krijg ik te horen dat er in Oudenaarde een internationaal seinings-bevel zal opgemaakt worden voor ex en dochter. Eindelijk een doorbraak! Voor goede orde en een wist-je-datje. Een seining houdt niet in: aanhouden. Men wil de betrokkenen eerst spreken. Het is een begin. En daarmee kunnen ze Europa ook niet verlaten.

Terug naar mijn kamer met de roltrap en de lift. Daar krijg ik telefoon…

Dat lees je in een volgende aflevering. Spannend hé?

Gezien er nog zoveel te vertellen valt, overweeg ik om een vitesse hoger te schakelen en frequenter ‘on air’ te gaan. What’s in a name, ON AIR...

Tot binnenkort.

Papa Freddy

 

BIETTHU – aflevering 5

26/12/2011. Ik deed dus, op tweede Kerstdag, aangifte van ‘verlaten echtelijke woonst’. In het politie-kantoor te Zottegem. Ik zei er meteen bij dat ik de sloten per direct zou veranderen. Want ik vertrouwde heel dat boeltje niet langer. Ik had de indruk dat, achter mijn rug om, sleutels werden bijgemaakt. En de sloten voortdurend werden veranderd. Ik zag dat aan de gebruikte vijzen bij het slot van de inkomdeur appartement Heldenlaan, boven de bank, waar ik toen werkte. Een bank waar ik bijna mijn bed had bijgemaakt… Tot stank voor dank! Ik kan er een boek van schrijven. Het zit in mijn gedachten om dat ook daadwerkelijk te doen.

Appartement Heldenlaan dus. Wij waren in april 2011 verhuisd. Een dubbele verhuis. Echt een hilarenstuk. En dat op amper een halve dag. Dat is het voorwerp van één of andere volgende aflevering.

Toen mw Bietthu en dochter dus plotseling verdwenen waren uit de kliniek, en ik dus meerdere dagen niets van hen hoorde, ondanks diverse belpogingen, begon ik, naast het verder runnen van mijn winkel, met de opkuis van het appartement. Het was er een zootje! Niettegenstaande haar jongste zus toen ook bij ons inwoonde en ze ruim de tijd hadden om alles proper te houden. Niet dus.

Ik trof aan in de twee slaapkamers, in de badkamer, in de living: goed gevulde zwarte zakken. Ik smeet de inhoud ervan, per kamer, op de grond. Onvoorstelbaar wat ik aantrof. Dat is het scenario van één of andere volgende aflevering.

Ik trof aan in de keuken: een berg afwas, rottend voedsel in de frigo, rottende groente. Ook dat is weer een scenario voor één of andere…

Terug naar de plotse verdwijning dd 23/12/2011.

Mw Bietthu en dochter waren dus, zonder mij te verwittigen, vertrokken uit de kliniek. Later zou blijken dat ze werden opgehaald door mijn toenmalige zwager, of Hollands voor schoonbroer. Bietthu of CHI CHI haar andere zus, EM EM , was intussen getrouwd in Nederland. Ook een sponsor voor het vaderland? Van CHI CHI kan ik overigens verder geen kwaad vertellen, behalve het extra gevraagde drinkgeld voor de geplande familie-reis in januari 2012. Ook over een door mij toegestane lening om een Hollandse hypotheek te kunnen aflossen kan ik nog veel vertellen. Verder nog over de overname van twee leningen voor rijstvelden, over een voorzien onteigening aldaar, over zieke familieleden, over herdenkings-feesten, over… Ik denk dat ik meerdere seizoenen kan schrijven;

Terug naar Hoilland nu. Ik kreeg uiteindelijk toch telefonisch contact. Met mw Bietthu, met dochter. Ze verbleven dus bij EM EM en zwager. Ik stuurde er zelfs de politie van Nederland naar toe om te zien of ze daar gezond en wel waren. Gelukkig.

Om de kosten voor telefonie, tijdens hun ‘Hollandse uitstap’ te beperken, opende ik een speciale INTERNETCALL-rekening, stortte ik er een belwaarde op zodat enige conversatie toch mogelijk zou zijn geweest.

Tijdens die conversaties liet mw Bietthu me ook weten dat ze mogelijks in januari 2012 toch zou vertrekken naar Vietnam. Ze had wat geld bijeen gekregen voor de tickets. Ze verpandde in Nederland al de juwelen, die ik in de loop der jaren voor haar had gekocht. Ik had immers alle geboekte tickets voor de familie-reis al geannuleerd. Ook daar verloor ik weer geld.

Ze zei me ook nog: als je wil meegaan, boek dan zelf een ticket.

Naar Vietnam vertrekken? Met dochter? Oh neen! Dat mocht niet gebeuren! Wat als ze zouden vertrokken zijn? Ik wist intussen al van Child Focus, waar inmiddels een dossier werd opgemaakt, dat Vietnam en België geen uitwisselingsverdrag hebben. En daar zou ik dan gestaan hebben. Dat mw Bietthu terugkeerde naar haar vaderland, dat zou me geen reet meer kunnen schelen hebben. Maar dochterlief, mijn oogappel? NO WAY! Dzeejes. Dan maar de grote middelen ingezet. De toenmalige burgemeester van Zottegem ingeschakeld. Tot zelfs een onderzoeksrechter van Oudenaarde. Ja, ik deed het allemaal zelf. Van Zottegem tot Oudenaarde: weer een apart verhaal. Onder andere over een printer die er niet was in de Rechtbank… Weer een scenario.

Bon, na veel vijven zen zessen, kon ik een gesprek hebben met de onderzoeksrechter. De Belgische rechtsmacht was in dit geval niet bevoegd om in Nederland op te treden. Op zijn advies ben ik op een avond nog ijlings vertrokken, met de trein richting Schiphol. De Luchthaven.

Ik zat doodmoe op de trein. Zoals ik nu ook ben. Ik sta er terug alleen voor. Voor diverse zaken. Ik wil hier in Zottegem andere mensen plezieren met een gratis fietsje, borden bestek, kookgerief enz. Dat verhaal kon je al lezen op www.zotteleute.be.

De ene ontgoocheling na de andere. Maar ik geef niet op. Nooit. NI PLEUJE. Doorgaan tot aan het gaatje. Ook tot in Hof van Beroep. Zonder advocaat. Dat ben ik voortaan zelf. Doorgaan met een fiscaal onderzoek. Doorgaan met het onderzoek naaropnieuw pishing laptop/GSM’s. Doorgaan met onderzoek hoe ik in de zomer van dit jaar meer dan 720 verdovende en verslavende medicijnen vond in mijn kotteke. Doorgaan met onderzoek naar oneigenlijke toegang tot mijn kotteke. Doorgaan met onderzoek naar het plots verdwijnen van huisraad, voedingswaren en gesigneerde zaken. Doorgaan met onderzoek naar brievenbusfraude. Doorgaan met onderzoek naar het forceren van het slot van mijn voordeur. Doorgaan in alles! In eerste instantie verdacht ik mijn eigen dochter ervan hierin een handje te hebben. Dit is besproken geweest en uitgeklaard. Ik heb me al op diverse manieren verontschuldigd. Het feit is wel, dat ik sedert 01/08/2020 mijn oogappel niet meer heb gezien. Sporadisch heb ik soms video-contact met haar. Maar ook dat staat weer op een laag pitje. Geïndoctrineerd door iemand, noem ik dat, denk ik. Ik wacht op een nieuwe kans. De bal ligt in het kamp van de ‘tegenpartij’. Tot zolang niet alles terug op wieltjes loopt, tot gerechtigheid is geschied, zal ik doorgaan! Men weze bij deze gewaarschuwd!

Dus neem ik me voor om eerst weer tijd te maken voor mezelf, mijn kotteke en mijn volkstuintje Cantaert. Doch ik zal telkens weer, de moed heruitvinden om verder te gaan met dit hele verhaal.

Binnenkort dus, naast het reeds hierboven vermelde, heb ik nog veel meer te vertellen over Hotel Sheraton, Marie Chausséé (Nederlandse luchthavenpolitie), een telefoon in de lift, over een rare koffie, over verplicht luchthaven moeten verlate, over toch terugkeer in de luchthaven, over info bij de douane, over info bij de reismaatschappijen, over internationele seining, over terugkeer naar Zottegem van mw Bietthu en dochter en het verdere verloop der daaropvolgende jaren. Ik heb genog te vertellen. Ik zal me niet vervelen.

Maar nu eerst de was en de plas, ontbijten en mijn vogeltjes verzorgen. Enne volkstuintje hé. Enne verder gaan met Elie en zijn familie te verblijden. Het kon voor iemand anders zijn geweest…

Papa Freddy

 

 

BIETTHU – aflevering 4

In het najaar van 2011 had ik dus een winkel geopend in de Hoogstraat te Zottegem. VIETNAMESE STYLE BE. Vietnamese artikelen, handgemaakt met natuurlijke producten en ook een mix van Aziatische voeding. Een soort Chinese of Thaise winkel als het ware. Dit was uniek in Zottegem. De winkel was gevestigd waar JEFKE BAZAR vroeger was. Waar ook ‘tante Jos’ erboven woonde.

Ik deed er heel wat kosten, om alles proper en net te hebben.

In de opstartfase had ik een interim-bureau ingeschakeld om een goede start te nemen. Deze en de hulp (???) van mijn toenmalige konden mij in staat stellen om ‘mijn kind, mijn droom’ te verwezenlijken. Ik wist dat het een paar maanden zou duren vooraleer goed gekend zijnde. Ik had er een goed oog in. Er kwamen al klanten van Aalst, Merelbeke enz. Alvast een belovende start.

In september 2011 had ik een familie-reis geboekt naar mijn liefhebbende haar vaderland. Vertrek voorzien januari 2012. Ik boekte EN betaalde 8 tickets. (ongeveer 8000 EURO) 3 voor mijn gezinnetje, 3 voor haar zus in Nederland, 2 voor haar jongste zus die op dat moment met een toeristenvisum in België verbleef, deels bij ons, deels bij haar toenmalige vriend. Je weet wel, ook die reis betaalde ik grotendeels. Haar toenmalige vriend heeft ook wat bijgedragen. Dank je Robby.

De familie bestond uit mijn toenmalige CHI CHI (de oudste), EM EM (de middelste) en CHUT CHUT (de jongste). Verder nog haar broer CHUT CHUT BOY, grootmoeder BAWAY en grootvader UMWAY.

Terug naar de geplande reis. Omdat wij dus een paar weken weg zouden zijn, was ik al bezig met de opleiding van de interims. Met vallen en opstaan. Maar ik had geduld.

Madam BIETTHU deed weer raar op donderdag 22/12/2011, in de avond. Ruzie over de ingehuurde interims, ruzie over meer geld dat ze wou. Het was nochtans mijn geld, afkomstig van een erfenis, verkoop woning in Munkzwalm, en mijn ontslagvergoeding van ene FOERTIS bank. Maar dat is weer een ander verhaal dat ik zeker, als ik tenminste nog leef, ook eens OPENBAAR zal maken.

Maar ik ben aan het afwijken.

BIETTHU maakte zich dus boos en ging in het open vensterraam zitten, Heldenlaan, roepend naar de voorbijgangers: HELP MIJ, HELP MIJ. ???

Ik probeerde haar wat te kalmeren maar dat hielp niet. Ze sloot zich op, samen met de dochter in slaapkamer 2. Teneinde raad heb ik toen de dokter van wacht gebeld. Toevallig onze huisdokter. In de hoop haar te laten kalmeren.

Dit lukte niet. In samenspraak met de dokter heb ik toen de politie verwittigd. Die kwamen ook. Ons appartementje was inmiddels een HOT-SPOT geworden bij de politie. Je weet wel, waar er veel te ‘beleven’ is.

Op advies van dokter, politie en met mijn goedkeuring werden BIETTHU en dochter overgebracht naar de kliniek, om daar te kunnen bedaren. Het was intussen rond middernacht.

De volgende morgen, vrijdag 23/12/2011, was ik om 6u alweer paraat in de winkel. Want ja, die moest opengaan. In de voormiddag belde ik vandaar naar de kliniek om te polsen naar hun toestand. Ja, inderdaad, ze werden ’s nachts binnengebracht via SPOED. Ik zou in de namiddag terug bellen als de dokter was langs geweest.

Zo gezegd, zo gedaan. Heb kunnen spreken met de dokter. Zijn antwoord: “Mw is vrijwillig binnengekomen, mw beslist zelf over het verder verloop van de opname”. Ik zou een paar uur later terugbellen. Wat ik ook deed.

De balie nam op. Ik vroeg naar de toestand. Antwoord: “Mw heeft vrijwiliig de kliniek verlaten”.

Ettelijke pogingen deed ik om haar te kunnen bereiken en spreken. NIETS. Ik heb meerdere dagen NIETS van haar en dochter gehoord.

Op maandag 26/12/2011 deed ik aangifte bij de politie: VERLATEN ECHTELIJKE WOONST. Ik veranderde de sloten van ons appartement.

En toen… begon een nieuwe episode van een  echt gebeurd, huiveringwekkend verhaal!

Daar kom je volgende week meer over te weten in BIETTHU – aflevering 5.

Papa, Freddy

 

 

 

03/12/2020 – 1 min lezen

BIETTHU  - aflevering 3

Ik had een oud huisje gekocht in Munkzwalm. Dat wisten jullie al. Maar na de zoveelste hereniging, wou ik dat ze terug bij mij kwam wonen. Zij woonde intussen op een piepklein appartementje in Zottegem.

Maar neen, ze wou niet terugkeren. Dat huis in Munkzwalm brengt ongeluk, zei ze. “Het ligt op een hoek, en dat brengt ongeluk”. ???

Enfin, de boel verkocht en ikke gaan inwonen op dat piepklein appartementje. Dit was echter niet houdbaar. Dus verhuisden we naar een groter en mooier appartement in centrum Zottegem.

Alles leek er vredig en rustig. Leek!

Ze kreeg weer haar kuren.

Weeral schoot ze in een Vietnamese colère. Ik had haar geconfronteerd met de waarheid.

Ik had intussen een winkel geopend en haar ingeschreven als meewerkende echtgenote. Ik betaalde zelfs sociale lasten voor haar. Verder betaalde ik alles. Huishuur en kosten appartement, huur en kosten winkel, aankoop producten enz.

Ik vroeg enkel om mij een paar uur per week te helpen in de winkel. Dat deed ze maar ieder uur dat ze daar werkte, moest ze ook nog eens betaald worden. ??? Meewerkende echtgenote? TEGENWERKENDE. Ja, dat zou beter klinken.

Ze repliceerde dat ik mijn ingehuurde interims wel betaalde. Awel ja, en dan? Ik ben niet met die interims getrouwd hoor.

Op het stadhuis deed ze zich voor als zaakvoerder van deze winkel…

De waren die ik verkocht? Vietnamese binnen en buitendecoratie. En Aziatische voeding. Een beetje van alle landen. Dit was uniek in Zottegem. Maar ik wist dat ik ‘mijn kind’ een kans moest geven en dat het wel zou lukken.

Helaas. Mijn meewerkende echtgenote nam geregeld voedingswaren mee naar huis voor eigen gebruik. Geen probleem. Maar ik had wel graag geweten wat. Zodat ik mijn stock kon bijhouden. Niets van dat.

Meer nog, ze nam ook voedingswaren mee voor vrienden. Ze verkocht die aan belachelijk lage prijzen. Maar dat is nog niet alles. Naast het feit dat ik wederom mijn stock niet kon aanpassen, hield ze het ontvangen geld ook voor haar!

Dus, weer ambras.

Ik zat te tokkelen op mijn computer.

Zij ging naar de keuken, vulde een kan met water, kwam bij me aan het bureau en…

GOOT HET WATER OVER DE COMPUTER!

Gevolg: kortsluiting in het appartement!

Wederom bedekte ik alles met de mantel der liefde.

Het vervolg, aflevering 4, volgende week donderdag 10/12/2020.

Veel leesplezier.

Freddy

 

24/11/2020 – 1 min lezen

Het heeft, door omstandigheden, wat langer geduurd. Maar hier is een nieuwe aflevering van de SOAP BIETTHU.

Bietthu is opvliegend van karakter wanneer ze haar zin (geldelijk) niet krijgt. Dan stapt ze het gewoon af.

Ik moet echter gaan werken. Voor den brode en om alles te kunnen bekostigen. Dus sluit ik alle deuren langs de binnenkant van mijn toenmalig huisje in Zwalm dat ik stelselmatig aan het renoveren was. Met noeste arbeid.

Waarom ik het nu niet meer heb, is het voorwerp van een latere aflevering.

Bon, ik keer na het werken terug naar huis. Ik verschiet mij een bult. De deur naar de eetplaats-in-wording, is stuk.

Het slot is gewoonweg weggehakt met een bijl.

Wow. Haar spullen moest ze hebben. Eigenlijk de door mij  betaalde spullen voor haar. Maar allez, ze mocht wel eens iets hebben zeker?

Gevolg: weeral kosten om te herstellen.

Deze vorm van vernieling gaat elders verder.

Dat in een nieuwe aflevering, volgende week.

Freddy

 

22/11/2020 -1 min lezen

 1 foto zegt meer dan 1000 woorden

 

16/11/2020 - 1 min lezen

Kijk naar de foto. Je ziet een zonnetje, een vogel, een kip, mij, een kookboek.

Zonnetje: dochter Lina

Een vogel: Lina wordt gebruikt als postduif voor 'onderhandelingen' tussen de mama en de papa

Een kip: wellicht loopt er ergens een kieken zonder kop

Mij: Gezellig kuierend door centrum Zottegem op auto-loze zondag, enkele jaren terug, met dochter aan mijn zij

Een kookboek: de zogenaamde 'chef-patron' met gelijkaardig klinkende naam

Relaas.

Bij vonnis Rechtbank is bepaald dat in het echtscheidingsvonnis, als (voorlopig?) besluit werd genomen, in opvolging van vonnis Dringende en Voorlopige Maatregelen, dat er een een wederzijdse opvoeding is (zou moeten) en  dat er gezamenlijk overleg dient te gebeuren inzake opvoeding, school, vrije tijd, diverse kosten.

Zou...

Niets van dit alles.

De Kip draagt zorg voor haar kuiken en laat geen buitenstaander toe. Hoewel er een Haan is die het erf wil mee bewaken. 

Met gekraai en geflapper der vleugels probeert ze de Haan te verdrijven. Doch de Haan verschuilt zich en wacht het gepaste moment af, in een ogenblijk van onoplettendheid van Moeder Klok.

Gezien mama en papa niet meer door dezelfde deur kunnen, en de mama WEIGERT om met mij te praten, te bespreken, schakelt zij dochterlief in als postduif/bemiddelaar, pas-munt enz.

Het uitgevoerde maatschappelijk verslag zegt duidelijjk dat dit NIET kan. Toch doet de Kip verder. Zal zij nog lang lustig blijven kakelen?

Of moet ze een ei leggen?

Papa

15/11/2020 - 1 min lezen

Waar is de tijd dat Lina zeer goed wist wat ik graag heb? En zij ook. Mosselen met friet.  Ze maakte dit speciaal voor mij. Dat betekent toch iets. Nietwaar?

Waar is de tijd dat we samen voetbalden?  Op het gras bij oma in Opbrakel. Of hier bij mij, toen ik nog een gazonnetje had. Nu moestuintje.

Ik zou  zo graag dit opnieuw allemaal sman met haar beleven.

Kokerellen kunnen we hier nog altijd samen in mijn keukentje.

Voetballen? Het Park van Egmont, het Park van  Kasteel Breivelde. Per tevoet of met onze fietsen. Gezonder kan niet zijn.

Het wordt mij helaas ontzegd door iemand die het blijkbaar allemaal zelf beslist hoe Lina moet opgevoed worden. 

Raad aan  die: zoek een gezonde mix van opvoeding en ontspanning, van getokkel tot een normale zondagsbesteding. Zoals de Chiro. Ik weet zeker dat Lina later een goede leidster zou worden en wat ze daar leerde, zou kunnen overbrengen naar haar volgelingen.

Niet dus. 

Weet echter. De bal ligt nog in mijn kamp. Letterlijk en figuurlijk. Scoren zal ik!Goal, goal, goal, zou iemand roepen dan. YES, zou iemand zeggen. Change, we can!

Vergeet, beste lezer, donderdag 18/11/2020 niet te kijken naar aflevering 2  van de soap 'Bietthu'

Papa Freddy

 

11/11/2020 - 1 min lezen

Wapenstilstand? Neen hoor, mijn strijd gaat verder. Tot gerechtigheid geschied.

Vandaag deel 1 van de agressieve buien.

Wanneer ze haar zin niet kreeg (lees nog meer financiële steun aan thuisland), kon  het er heftig aan toegaan.

Zo ook in Zwalm, in mijn toenmalig huisje.

Borden vlogen door de lucht. Scherven op de grond. Scherven brengen geluk? Neen, hier niet van toepassing.

TV in de zetel gegooid. Gaat het er in 'Thuis' ook zo aan toe? Awel merci. En dat door 'Familie'.

Je hebt op TV de soap 'Sara'.

Welnu, ik kan er ook één maken. 

'......' in Wittekerke. Ah neen , Zwalm.

Blijf de soap volgen. Weldra  een nieuwe  aflevering.

Op naar de seizoensfinale?

Freddy

 

08/11/2020 _ 1 min lezen

Ik had het genoegen om dochterlief deze week aan de telefoon te hebben. Het was een aangenaam gesprek waarbij ook een aantal zaken opgehelderd werden. Ik liet ze praten en luisterde. Zo wil ik me eerst en vooral, openlijk excuseren voor de insinuaties die ik in het verleden gemaakt heb jegens haar. Zoals er zijn: drugsgebruik, pillen-zwendel, nachtelijke bezoeken in mijn huisje, verdwijnen van huisraad en meer. 

Dit is bij deze uitgeklaard. Rest mij wel nog de vraag door wie het werd gedaan. Moet ik het hier dichtbij zoeken? Ik denk het. Ik zal verder zoeken.

Neemt niet weg dat mijn kruistocht voor een rechtvaardig deel-ouderschap en zeggenschap onverminderd verdergaat. IK ben er ook nog!

De vroegere aangename dochter, waarmee ik veel plezier mocht hebben, zoals wandelen, fietsen, zoektochten, tuinieren, kokerellen, knutselen, gezelschapsspelen, helpende hand met computerproblemen, oma-bezoeken, meter- en peterbezoeken, familiebezoeken, sportief tijdverdrijf  enz.,

Uiteraard is zij intussen veranderd naar een  puberende dochter.  Eigen aan de leeftijd. En waarmee ik kan omgaan. Ik wil een luisterend oor zijn en begrip tonen en mee inleven in haar volwassen worden. Ik wil dat zij een goede opvoeding geniet en naar eigen vermogen presteert in haar opleiding.

Toch mag zij ook niet vergeten dat er ook nog wat anders bestaat dan enkel maar 'tokkelen' op haar smartphone...

Wat ze mij deze week vertelde, treft me diep. En hard. De inhoud ervan blijft onder ons.

Weet echter dat ik geduld zal hebben. En zal wachten op de wijze (?) uitspraak van de Rechterlijke Macht.

Ik ben mondig genoeg om zelf mijn mannetje te staan. Zonder advocaat!

Hopelijk is dit voer om na te denken.

Mijn deur staat nog altijd open.

Papa

 

22/10/2020 - 1 min lezen

Ik vertel je een verhaal.

Echt meegemaakt.

Luister  heel goed.

Het gaat over ergens.

Ik ben er geweest.

Aldaar, voor de liefde.

Ze noemde Bietthu.

Ik zag haar heel graag.

Dus, ik ging er naartoe.

Met een enthousiasme zoals nooit.

Het was er leuk.

Te mooi.

Ik bracht haar tot hier.

Voor 3 maand.

Ze keerde terug.

Maar ik gaf niet op.

Ze kwam terug.

We trouwden.

Hebben een kind.

Dit, wordt me ontnomen.

Door haar.

Maar ik geef niet op.

Ik ga door.

Tot zover het moet.

Ik wil weten wat er is gebeurd.

De waarheid.

Dat, dat wil ik weten.

Hou je niet voor de domme.

Je wil baas spelen.

Helaas.

Ben ik er ook nog.

Naar mij.

Zal je ook.

Moeten luisteren.

Hou er rekening mee.

Ik bracht je, van de hel, naar de hemel.

Jij bracht me, van de hemel naar de hel.

Net als jij.

Deed ik ook mogelijks ook wat verkeerd.

Je familie.

Heb ik door dik en dun gesteund.

Ik werd belogen, bedrogen.

Mijn gezondheid, mijn werk leed er onder

Ik opende een winkel.

Speciaal voor jou, je familie, je vaderland.

Je moest niets betalen voor alles.

Toch wou je altijd meer.

Maar, ik krabbel terug.

Sterker dan ooit.

Geef me terug.

Alles, wat je mij hebt ontnomen.

Onthou!

Ten toi la Freddy.

Anh Lina.

Hon Hon.

 

Papa

 

21/10/2020 - 1 min lezen

BIZAR!

Bij een opkuis, op 16/08/2020, van mijn medicijnkast, kon ik mijn ogen niet geloven. Toch is het waar.

Liefst 723 (!) pillen vond ik terug. De meeste nog in ongeopende verpakking. Eéntje zelfs met een sticker erop van een apotheker in Brakel, waar ik dergelijke pillen nooit gehaald heb.

Pillen, van de soort die ik ooit gebruikt heb, maar al sinds ettelijke die niet meer neem. Ik kon sowieso zoveel evenveel medische voorschriften  niet krijgen want ik heb mijn vaste huisarts in Zottegem. En die heeft een Globaal Medisch Dossier van mij.

Pillen, tranquilizers, slaappillen, pijnstillers, angstremmers. Noem maar op.

Ik haalde de plaatselijke politie erbij, toonde alles, en liet er een melding van maken. Twee dagen later heb ik alle blisters afgegeven bij een apotheek in Zottegem, ter vernietiging.

De doosjes en de volledige inventaris heb ik nog.

Feit 1 (de melding) en feit 2 (vernietiging) zijn een niet te weerleggen bewijs.

Ik sta voor een raadsel. Hoe komt zo een grote voorraad in mijn medicijnkast.

Moet ik iemand verdenken die toegang had tot mijn kot? Feit is, sinds ik een veiligheidsslot liet plaatsen, komen er geen dingen meer bij, maar verdwijnen er ook geen meer...

Dat er ondanks de melding bij politie, geen verder onderzoek gebeurde, is mij eveneens onduidelijk.

In een volgende bijdrage vertel ik u verder over heel bizarre dingen.

Freddy BI

 

04/10/2020 - 1 min lezen

En ik ben vertrokken... Hou me nu maar tegen...

Papa Freddy

The only one!

 

03/10/2020   - 1 min lezen

Zoals gezegd. Deze tekst en/of foto’s gaat tegelijk op mijn vier eigen websites in eigen beheer. Tot wanneer een bepaalde ex-Zottegem-nares mij teruggeeft wat ik nu niet meer heb.

Ik zet nu alle registers open! Tot spijt van wie benijdt. Toch zal ik mijn best doen om iedere website te voorzien van gepaste foto’s. Ik ben een “vat vol ideeën’.

Da boerenpummelke van Pier & Mariette heeft hoger onderwijs gevolgd. Op het derde verdiep. In de universiteit van het leven.

Opbrakel, Zottegem, Lina, I love you!

Papa, Freddy Bi.

 

02/10/2020- 1 min (en langer) lezen

Een verhaal waar je kippenvel van krijgt volgt de komende dagen, op 4 websites en facebook tegelijk. Het verhaal over ene LINH;

Papa.

Freddy Bi

 

30/09/2020 - 1 min lezen

Het stilzwijgen is voorbij.  Een verhaal vol van intriges, leugens en meer, leest u, in de komende dagen. Men zegge het voort.

Freddy Bi

 

19/09/2020 - 1 min lezen

 

Goeiendag, Goeiennacht, What ever, welke goeien ook. 

Jaren, maanden ben ik ermee  bezig geweest. In goede en ook slechte tijden. 

Het is  1 kluwen van formaat!  

Blijf wakker en beleef mee...

 

Freddy Bi.

 

 

20/08/2020

 

ON HOLD gezien verontrustende situatie 

 

 

 

08/08/2020

Ik laat de boel even rusten. 

De (fin)ale komt er aan, denk ik.

Terwijl ik er voor niets tussen zit.

 

HOOFDSTUK PRONTE MADAM

 

In een bepaald jaar was ik gescheiden (het jaar van de euro). Zware vechtscheiding met grote littekens... In zoverre dat ik mijn twee kinderen al 8 jaar niet meer heb gezien. Totaal geïndoctrineerd door de mama. Inmiddels een pronte madam die zich laat zien in een Mercedes. De Alfa Romeo was niet goed genoeg meer (wie het kleine niet eert, is het grote niet weerd), blijkbaar. Alles hakte erin als een hakbijl. Doch, na ettelijke pogingen van mijn kant, heb ik een aantal beslissingen genomen voor later. Beschouw het als een boek dat is uitgelezen. In de kast is geplaatst. Kast dicht. Sleutel weggegooid in een vijver.

Ook over deze relatie kan ik veel vertellen. Met up en downs. Met fouten,. Langs beide kanten. Met o.a. vaststelling overspel. Ze was aan de haal met mijn toenmalige vriend. Terwijl ik ging gaan werken, had ze een verhouding met hem. Op woensdagnamiddag was ze vrij. Ik stimuleerde haar om niet full-time te werken. Zodat ze ook tijd had om voor de opvoeding van de kinderen te zorgen. 

Wat deed ze? Ze bracht de kinderen bij haar ma en madam deed andere dingen.  En veel leugens. Een kleed kopen van bv 200 euro (aja, da moest chique zijn) De helft betaalde ze met de bancontact van onze rekening. De andere helft betaalde ze cash. Vanwaar dat geld? Een vraagteken. Moet er geen tekeningske bijmaken zeker. 

Ik heb zelfs eens een detail van de telefoonrekening opgevraagd. En een bepaald nr kwam regelmatig terug. Heb 1207 opgebeld en ik kwam terecht bij die toenmalige beste vriend. Kan er nog veel meer over vertellen. Maar de essentie van deze site is anders. Anders wordt dit een verhaal in een verhaal.

 

Dat ze doet wat ze wil!

 

SLOT PRONTE MADAM

 

 

§§§

 

 

HOOFDSTUK WESTFLUUTSE NR 1

 

Een mens is niet gemaakt om alleen te zitten. Dus ging ik op internet-jacht via datingsite. Ja, die zou wat kunnen worden. Hoopvol gestart met een Westfluutse nr 1.

Leuke tijden gehad - ik herinner me nog veel. Weekend zeetje met haar kids. Receptie bij hare groten baas. Gestart met het maken van een soort huisje op de zolder van een schuurtje achteraan. Daarvoor zelfs naar de doe-het-zelf gereden voor hamer, nagels en zaag. Aan de slag. En zo verder.

Maar de klik bleef niet zo lang duren. Het lag wellicht aan mij. Te vroeg. te hard van stapel gelopen? In vriendschap uit elkaar. Jaren later, toen ik in de buurt was, ben ik nog eens tot haar huisje gereden. Een aangebeld. Was einde december 2011. Even gebabbeld. Een kennis van haar was kortelings overleden.

In mijn auto had ik wensbalonnen liggen voor in mijn inmiddels gestarte winkel in Zottegem;

Maar dat is weer een ander verhaal in IKKE;

Die opgestarte winkel, einde december 2011, speciaalzaak Vietnamese artikelen en Aziatische voeding.: Vietnamese Style Be in de Hoogstraat te Zottegem (het vroegere Jefke Bazaar), waarbij 'einddoel' van dit verhaal ook deel uitmaakteI

Het 'einddoel' was geen meewerkende echtgenote maar een tegenwerkende echtgenote.. Meer hierover in de 'seizoensfinale' van deze website.

Terug naar die balonnen. Ter nagedachtennis van die overleden kennis  Westfluutse nr 1 vroeg me er één ter nagedachtenis van een onlangs overleden kennis van haar. Heb haar een balon met veel plezier gegeven.

Achteraf nooit meer gezien of gehoord. Hoewel ik ze nog perfect weet wonen. Als ze niet verhuisd is.

 

Ik wens haar alle geluk!

 

SLOT WESTFLUUTSE NR 1

 

 

§§§

 

 

tussendoor...

 

dit zegt genoeg... điều này nói đủ

 

https://www.bing.com/images/search?q=foto+bankbiljet+vietnam&id=3824468F25DDC4348F939A1A1DD523C41E8622FC&form=IQFRBA&first=1&scenario=ImageBasicHover

1 foto zegt soms meer dan 1000 woorden

 

dit wordt een lang verhaal

đây sẽ là một câu chuyện dài

waar zal ik beginnen?

het verhaal van de Vietkieu?